Ik noem mijn boeken meestal jeugdromans. Alle woorden hebben hun eigen beperkingen, misschien is het woord roman zelf aan vervanging toe, dat weet ik niet, maar op dit moment drukt het voor mij nog altijd iets uit wat ik niet zo snel scherper zou kunnen zeggen.

Uit recensies over ‘Neil en ik’ maak ik op dat veel mensen mijn bedoelingen, zelfs de samenhang van mijn bedoelingen, haarscherp oppikken. Aan de ene kant ben ik daar natuurlijk op uit en verwacht ik dat ook, aan de andere kant blijf ik het ondanks dat verbazingwekkend vinden. Tenslotte zijn mensen zo verschillend, hebben ze allemaal hun eigen achtergronden, hun eigen mee- en tegenvallers te verwerken gekregen, dat elk boek, elk fragment, elk woord  misschien wel, voor iedereen een andere lading en een andere betekenis heeft.