Welkom

´Jordi´ is uit!! Zie ´mijn nieuwste boek´.  

*
Geboren op een boerderij in Zeeland ben ik na mijn studie sociale pedagogiek in de jaren tachtig in Amsterdam gebleven. Daar woon ik nu al een hele tijd tot mijn grote plezier in de Pijp.
Naast het schrijven van boeken en het maken van theater ben ik druk als poëzie- en theaterdocent.
Ik kom veel op scholen, wie weet binnenkort een keer bij jullie.

Als je meer over  het tweeluik ‘Het jaar van de veranderingen’ en ´Het jaar van de onthullingen´ wilt weten , of over één van  mijn andere boeken zoals ‘Neil en ik’ (verschenen in oktober 2007) , Tweesprong of ´Dwaalsporen´, kun je op de verschillende titels onder Boekenbalk klikken.

Over al mijn boeken en bezigheden kun je op deze website de nodige informatie vinden.

Wil je meer over mijzelf weten, kijk dan hieronder bij ‘Jacques en…’

Mijn weblog gaat vooral over mijn activiteiten als poëzie- en theaterdocent, theatermaker en schrijver. Over taal en theater. Wat zie ik, wat hoor ik, wat valt me op, waar leiden mijn opdrachten me allemaal heen? Wat roept vragen bij me op, wat zet me aan het denken?

 

*
Op het Haarlemcollege werk ik met groepen leerlingen aan verschillende projecten. Met derde klassers hebben we een theatrale bewerking gemaakt van  'feesten van angst en pijn' van Paul van Ostayen: 

http://youtu.be/L5QcBaD49uU

 

***

Jacques en zijn opleiding

Ik heb in Amsterdam sociale pedagogiek gestudeerd. Ik wilde een algemene ondergrond, een stevige uitvalsbasis. Ondanks mijn interesse in taal, in theater en andere kunsten, wilde ik me niet vastleggen in één richting. Ik zag ook niet veel in een kunstopleiding, ik wilde allerlei invloeden gebruiken om me op dat vlak verder te ontwikkelen.

Uiteindelijk heb ik in mijn studie vooral linken met theater gelegd, door als bijvak dramaturgie te kiezen, een stage te lopen bij een theaterwerkverband en een scriptie te schrijven over de maatschappelijke betekenis van theater.

 

 

Jacques en steden

Ik heb iets met steden, ook al ben ik op het platteland geboren. Steden zijn spannend en avontuurlijk, er is een ruim aanbod aan theater, film en andere culturele uitingen. En het barst er van uiteenlopende, vaak bevlogen mensen die druk zoeken naar wat het leven te bieden kan hebben. Je hebt er musea, je hebt er parken, je hebt er markten, je hebt er eethuizen, er is veel muziek, altijd gebeurt er wat.

Amsterdam is mijn stad, maar op dit moment ook Madrid, waar ik graag schrijf in cafés en op terrassen, en Antwerpen. En ooit dook ik ooit Parijs in, zodra ik maar in de buurt kwam.

Niet dat ik het af en toe niet prettig vind om op het platteland, midden in de polder, op de fiets ineens door een stortregenbui overvallen te worden. Dat wil ik echt ook meemaken.

 

Jacques en motto’s

Ik doe eigenlijk helemaal niet aan motto’s maar er zijn er toch wel een paar, waar ik mee kom aanzetten, als het me uitkomt. Eentje is bijvoorbeeld: discipline is vrijheid. Laatst verkondigde een slimme columniste op de radio deze ook, heel bevestigend.

Verder prent ik me altijd in: laat je niets aanpraten. Ik vind het heel prettig als anderen dat ook niet doen. Dat geeft een band. En ik houd me ook altijd voor: doe wat je wilt doen. Laat niets liggen. Hoe het afloopt, doet er minder toe, al kan de pijn bij momenten heftig zijn. Zorg dat je achteraf geen spijt hoeft te hebben.

Misschien is het belangrijkste wel om erachter te komen wat je nou eigenlijk precies wilt. Als het even kan, gecombineerd met waar je goed in bent. Dat is wel handig. Maar ‘willen’ is volgens mij het allerbelangrijkste.

Goed, nog een dan. Ik wil mezelf altijd recht in de ogen kunnen kijken. Dat spaart energie.

 

Jacques en wat er voor hem werkelijk toe doet

Wat er werkelijk toe doet, wisselt voor mij. Maar vrijheid en onafhankelijkheid komen toch altijd weer terug, ook als ik die begrippen weer eens een tijdje stevig gerelativeerd heb.

Vrijheid moet ik altijd weer opnieuw uitvinden en het is ook altijd weer iets anders. Openheid van geest, ruimdenkendheid, nieuwsgierigheid naar anderen, het vinden van eigen ritmes.

Ook onafhankelijkheid ziet er niet altijd hetzelfde uit. Wij mensen leven met anderen en de kunst is wat mij betreft om daar wat van te maken, zonder jezelf in de uitverkoop te gooien of je teveel door je omgeving te laten beïnvloeden.

 

Jacques en zijn boeken

Schrijven is voor mij een heel natuurlijk iets. Het moet gebeuren. Schrijven is lekker vechten tegen de chaos, ook al is dat gevecht gelukkig nooit te winnen. Glimpen helderheid zijn voldoende. Woorden zijn mooi en gedachten zijn spannend,  dat maakt het meer dan de moeite waard om ermee aan de slag te gaan. Geheimen worden verhelderd of juist geschapen, het maakt niet uit, in ieder geval wordt de wereld sterker.

Schrijven is scheppen, ineens kan er een boek liggen, en dat is iets magisch. Een voor mij onmisbare weerslag van denkkracht en fantasie.

 

Jacques en  zijn bezigheden

Alles wat ik doe heeft met taal en met theater te maken, zeg ik vaak, als ik kort wil zijn. Woorden en spel spelen een hoofdrol, zo kan ik het ook uitdrukken.

Mijn bezigheden zijn heel verschillend, en toch hebben ze veel met elkaar te maken. Verhalen maken, soms in verschillende gedaantes. Een boek dat een theaterstuk wordt of andersom.

Als ik scholieren begeleid bij het maken van een gedicht, wil ik laten zien hoe lekker het is om iets te maken. Iets dat af is, iets dat vanaf dat moment bestaat. Iets moois, iets om van te genieten, iets om over na te denken. En het mooie van een kunstwerk is dat het altijd af en onaf tegelijk is.

Jacques en lichaam en geest

Het draait om bewustzijn in een mensenleven. Ik ben me bewust van mijn lichaam en van mijn geest. Ooit heb ik bedacht dat ik het verste kom als ik ze allebei hoog houd. Iedereen moet zelf maar uitmaken, wat het betekent. Alertheid, activiteit, energie, creativiteit. Of iets heel anders. Ook in dit verband ontkom ik er niet aan dat enige discipline me toch heel wat vrijheid levert.

 

 

Contact

Aanvragen
Links